மருத்துவப் பட்டியலும் மாவீரனும்

போர்க்களப் பாசறையில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமணனுக்குத் தொடர் தும்மல் வந்து வில்லை நழுவச் செய்தது. அவன் நெற்றியில் சந்தனம் பூசப்பட்டிருந்தாலும், தும்மலின் வேகம் நிற்கவில்லை. நீல மேனியனும் வில்லாளியுமான ராமன் தன் அன்புத் தம்பியின் தோளைத் தொட்டு வருந்தினார். அப்போது தங்க நிற ரோமங்களும், கேள்விக்குறி போல வளைந்த வாலும் கொண்ட அனுமன் அங்கே ஓடிவந்தான். அவனது கழுத்தில் இருந்த சிறு மணி மெல்ல ஒலித்தது. "பிரபு, இவருக்கு என்ன ஆயிற்று? நான் உடனே உதவுகிறேன்!" என்று அனுமன் துள்ளிக் குதித்தான். ராமன் புன்னகைத்து, "அனுமனே, பனி படர்ந்த இமயமலைச் சிகரத்தில் சஞ்சீவினி என்றொரு மூலிகை உள்ளது. அதன் இலைகள் தங்க நிறத்தில் மின்னும். அந்தச் சிறிய பச்சிலையை மட்டும் பறித்து வா!" என்று கட்டளையிட்டார். லட்சுமணன் தும்மல்களுக்கு இடையே, "அனுமனே, ஒரே ஒரு இலை போதும், மறந்துவிடாதே!" என்று எச்சரித்தான். அனுமன் மார்பைத் தட்டித் தலையாட்டி, உடனே தன் கால்களை அழுத்தி வானத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான். விநாடி நேரத்தில் மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு வடதிசை நோக்கி விரைந்தான்.

குழப்பமான மூலிகைத் தோட்டம்

மேகங்கள் சூழ்ந்த இமயமலைச் சிகரத்தை அனுமன் அடைந்தான். அங்கே பழங்காலக் கற்படிகள் ஒரு அமைதியான முனிவர் ஆசிரமத்தை நோக்கி நீண்டன. ஆனால் ஆசிரமத்தைச் சுற்றிலும் ஆயிரக்கணக்கான விநோதச் செடிகள் முளைத்திருந்தன. அனுமன் ஆவலுடன் குனிந்து பார்த்தான். ஒரு செடி பளபளத்தது, ஆனால் அதன் வாசனை புதினாவைப் போலிருந்தது. இன்னொரு செடி தங்க நிறத்தில் மின்னியது, ஆனால் தொட்டதும் கொத்தமல்லி வாடை அடித்தது. அனுமன் தன் தலையைச் சொறிந்துகொண்டான்; அவனது வால் குழப்பத்தில் உண்மையான கேள்விக்குறியாகவே முறுக்கிக்கொண்டது. "ராமபிரான் மின்னும் இலை என்றார். இங்கே பாறையே மின்னுகிறதே! லட்சுமணருக்குக் கொத்தமல்லியைக் கொண்டு போனால் சாம்பார் வைக்கவா முடியும்?" என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான். வானத்து மேகங்கள் அவனைக் கேலி செய்வது போலக் கலைந்து ஓடின. நேரம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, பாசறையில் லட்சுமணன் தும்மிக்கொண்டே இருப்பான் என்ற நினைவு அவனுக்குப் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. எதையும் வீணடிக்க அனுமனுக்கு விருப்பமில்லை.

முழு மலையையும் அள்ளிய விசுவரூபம்

"இலையைத் தேடித் தோற்பதை விட, இலைகள் இருக்கும் மலையையே தூக்கிச் செல்வது புத்திசாலித்தனம்!" என்று அனுமன் ஆர்ப்பரித்தான். மறுகணமே அவன் தன் உடலை இமாலய அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமாக விசுவரூபம் கொள்ளச் செய்தான். அவனது பொன் ரோமங்கள் சூரியனைப் போல மின்னின; கழுத்து மணி ஒரு பெருங்கோவில் மணியைப் போலக் கம்பீரமாக ஒலித்தது. மேகங்கள் சூழ்ந்த அந்த இமயமலைச் சிகரத்தின் அடிப்பகுதியில் தன் வலிமைமிக்க கரங்களை நுழைத்தான். ஆசிரமத்தின் பழங்காலக் கற்படிகள் அதிர, "ஜெய் ஸ்ரீராம்!" என்று முழங்கி, ஒட்டுமொத்தப் பனிச்சிகரத்தையும் வேரோடு பெயர்த்து எடுத்தான்! பின்னர் மிக லாவகமாக அந்த மாபெரும் மலையைத் தன் இடது உள்ளங்கையில் ஒற்றைப் பந்தைப் போலத் தாங்கிப் பிடித்தான். மலையின் உச்சியில் இருந்த சிறு மரங்களும் பாறைகளும் குலுங்கின. "இப்போது ராமரே தேவையான இலையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளட்டும்!" என்று பெருமிதத்தோடு சிரித்துக்கொண்டே, தன் விசுவரூபக் கால்களால் வான்வெளியில் எம்பிப் பாய்ந்தான்.